Al lezende moest ik denken aan Google Suggest / Autocomplete. Met Autocomplete raadt Google wat je aan het typen bent en toont woorden waarvan het volgens hun algoritmes waarschijnlijk is dat je ze erbij zou willen tikken. Zo wordt er minder gevraagd van je hersenen, je begint met een woord en laat je daarna leiden door de suggesties van Google. Handig, het scheelt typewerk. Ik doe het geregeld. Maar hierdoor hoeven we wel minder woorden zelf te bedenken, het wordt voor je gedaan. Toch weer een minicreatie minder die je hersenen hoeven te leveren.

Wat betekent dit voor ons vocabulaire? Als we hierdoor sneller de suggesties van Google volgen dan worden die woorden ook steeds belangrijker. Eigenaren van websites kunnen dat zien. Die gaan ervoor zorgen dat juist die veelgebruikte woorden in hun webteksten staan, zodat mensen hun site vinden.

Dat gaat in bredere zin overigens ook op. Wat heet, de kunst om met het gebruik van de juiste woorden bezoekers naar je website te halen is uitgegroeid tot een heuse bedrijfstak: search engine optimization (seo).

Het unieke vocabulaire heeft geen marktvolume. Is financieel irrelevant. Als website-eigenaar word je er niet mee gevonden en als zoeker vind je niks. Het versterkt elkaar. Oftewel: het wordt beloond om de massa te volgen, het gebruik van uniek taalgebruik wordt gestraft. Hier steekt geen kwade bedoeling achter, het is wel een bij-effect van de vereenvoudiging van ons leven.

Dankzij vereenvoudigingen hebben we minder tijd nodig om impulsen te kunnen ontvangen. Zo kunnen we meer en meer impulsen verwerken. Maar niet zonder de prijs ervoor te betalen. Als je je aandacht verdeelt gaat er minder aandacht naar 1 ding tegelijk. We kunnen innoveren wat we willen maar je aandacht blijft beperkt, die is een keer op. Je kiest er zelf voor wat je wel en geen aandacht geeft, en hoeveel. En wat je voedt gaat groeien. Waar besteed jij je tijd aan? Dit zijn keuzes, bepalende keuzes. Aandacht is een belangrijk instrument om invulling te geven aan je leven.

Als je zelf je aandacht niet richt, maar de impulsen volgt die op je afkomen leef je passief, niet actief. Je kan de hele dag bezig zijn met het reageren op Facebookberichten, tweets, What’s-appjes, et cetera. Hoe vaak per dag check jij nu.nl (of een andere nieuws-site) om te kijken of er nog nieuws is? En, hoe vaak doet het er echt toe wat je leest? ‘Voorheen deed ik op die momenten niks’, hoor ik je betogen. Als je staat te wachten in de rij, op de bus, je verveelt tijdens een vergadering…

Maar was dat ‘niks doen’ wel ‘niks doen’? Of waren het momenten dat je dieper nadacht over de dingen die je bezig hielden en je gedachten konden rijpen? Dat is wel hoe het voor mij werkt. Ik heb die leemte juist nodig om met oplossingen te komen, iets te kunnen creëren. Ik denk dat dit niet alleen voor mij geldt. Naarmate de hoeveelheid impulsen toeneemt en onze aandacht gelijk blijft moet de wal het schip ergens gaan keren. Een tegenbeweging ligt dan voor de hand. Welke innovatiekansen biedt dat?